У Свята-Успенскім Жыровіцкім манастыры ахвотным прапануюць на некалькі дзён пагрузіцца ў жыццё абіцелі і пажыць па манастырскім раскладзе. Тут працягваюць праводзіць праграму «Манастырскія духоўныя выхадныя». Найбліжэйшы заезд адбудзецца 11–12 ліпеня, паведамляюць у Беларускай праваслаўнай царкве.
Што ўваходзіць у праграму
Праект разлічаны на людзей ад 18 да 55 гадоў, якія хочуць пазнаёміцца з праваслаўнай традыцыяй не праз экскурсію, а праз асабісты досвед. Праграма доўжыцца тры дні.
Удзельнікам прапануюць пажыць у манастырскім рытме, наведваць багаслужэнні, удзельнічаць у царкоўных таінствах, супольных малітвах і працоўных паслушэнствах, практычных семінарах, сустрэчах са святарамі і занятках «Чытальнай избы» (Чытальні). Таксама прадугледжаны час для асабістых разважанняў і стасавання ў невялікай групе.
Падчас знаходжання ў манастыры ўдзельнікі выконваюць пасільныя працоўныя паслушэнствы, могуць асабіста пагаварыць са святаром-духаўніком і атрымаць адказы на пытанні, якія іх цікавяць. Пасля завяршэння праграмы кожнаму выдаюць «Духоўны пуцяводнік» з рэкамендацыямі для далейшага духоўнага жыцця.
Праграма праходзіць штомесяц. Уводны модуль паўтараецца кожны месяц для новых удзельнікаў, а затым прапануюцца тэматычныя заняткі. Найбліжэйшая сустрэча пройдзе пад назвай «Не дай страсці стаць тваім компасам у жыцці». Наступны модуль — «Пра малітоўнае жыццё хрысціяніна» — стартуе ў верасні 2026 года.
Удзельнікі жывуць у паломніцкім доме, харчуюцца ў манастырскай трапезнай. Арганізацыйны ўзнос, які ўключае пражыванне і харчаванне, складае 50 рублёў.
Калі не хочаце ехаць па праграме
Спыніцца ў паломніцкай гасцініцы Жыровіцкага манастыра можна і без удзелу ў праграме — па папярэднім запісе. Для засялення спатрэбіцца пашпарт.
Госці жывуць па тых жа правілах, што і насельнікі абіцелі: неабходна выконваць дрэс-код, не шумець, адмовіцца ад алкаголю, курэння і нецэнзурнай лексікі. Ткасама не вітаюцца свецкая музыка і забаўляльная літаратура.
Адны з наведвальніц абіцелі распавядала, што пражыванне абышлося ёй у 20 рублёў з чалавека за суткі. Гасцей размяшчаюць у блоках, дзе дзве двухмесныя пакоі маюць агульны душ і санвузел. У пакоях ёсць ложкі, стол, крэслы, шафа і тумбачка, у холе — электрачайнік. Мужчыны і жанчыны пражываюць асобна.
На тэрыторыі манастыра працуюць паломніцкая трапезная і кавярня. Паводле водгукаў гасцей, меню простае і хатняе, а кошты супастаўныя са звычайнай сталовай. Лянівы галубец каштуе каля 1,5 рубля, рыбная катлета — 2 рублі, булачкі — каля 1 рубля, бохан манастырскага хлеба — крыху больш за 2 рублі. Паўнавартасны абед з катлеты, гарніру і салаты абыходзіцца прыкладна ў 4,5–5 рублёў.
Таксама ў манастыры можна загадзя замовіць экскурсію.
Як манастырынг стаў трэндам
«Манастырынг» — гэта добраахвотнае кароткае пражыванне ў манастыры без прыняцця манаства. Чалавек на некалькі дзён становіцца труднікам: дапамагае па гаспадарцы, удзельнічае ў багаслужэннях і знаёміцца з укладам манастырскага жыцця.
Сама з’ява існуе даўно, аднак папулярнай у рускамоўным маладзёжным асяроддзі яна стала дзякуючы сацсеткам. У 2024 годзе завірусілася відэа расіянкі Настассі Ашчэулавай, якая правяла пяць дзён трудніцай у манастыры і распавяла пра гэты досвед. Пасля гэтага з’явілася паняцце «манастырынг».
Цікавасць да такога адпачынку ў расіян пацвярджаюць і прадстаўнікі мясцовай турыстычнай галіны. Кіраўніца Асацыяцыі тураператараў Расіі Мая Ламідзэ заявіла, што «манастырынг» і «ізбінг» сёння ўваходзяць у лік самых заўважных запытаў сярод расійскіх падарожнікаў.
Для Беларусі гэта не навінка
Хоць слова «манастырынг» прыйшло з сацсетак, сам фармат даўно існуе і ў Беларусі. У нас ужо шмат гадоў развіваецца рэлігійны і паломніцкі турызм. Турыстам прапануюць экскурсіі па манастырах і храмах, наведванне святых крыніц і купеляў, а таксама шматдзённыя паломніцкія маршруты.
Сярод самых папулярных кірункаў — Жыровіцкі Свята-Успенскі манастыр, Спаса-Еўфрасінскі манастыр у Полацку, Свята-Елісавецінскі манастыр у Мінску, Будслаў і іншыя.
У многіх беларускіх манастырах ужо даўно існуе магчымасць не толькі пабываць на экскурсіі, але і пазнаёміцца з укладам жыцця абіцелі, а ў некаторых — правесці некалькі дзён, як гэта прапануюць у Жыровічах.
